Alexander the Good's expedition to Podolia

Alexander the Good's expedition to Podolia
	Part of Moldavian–Polish War
Date	Mid–August 1431
Location	Podolia
Result	Polish victory
Belligerents
Kingdom of Poland	Moldavia
Commanders and leaders
Michał Buczacki; Teodoryk Buczacki; Michał Mużyło Buczacki	Alexander the Good
Strength
About 2,000–3,000	Several thousand.
Casualties and losses
Unknown	Heavy

The Alexander the Good's expedition to Podolia took place in Mid–August 1431 between the Principality of Moldavia ruled by Alexander I of Moldavia and the Kingdom of Poland under Władysław II Jagiełło. The attack occurred while the Polish royal army was engaged in the siege of Lutsk during the conflict with Lithuania. Taking advantage of this situation, the Moldavian ruler crossed into Polish territory with several thousand troops and began a large-scale raid.^[1]

Background

At the beginning of his reign in 1431, Švitrigaila formed an alliance with the Moldavian voivode, Alexander the Good, aimed against Władysław Jagiełło. The alliance was close enough that the Lithuanian prince reportedly considered marrying Alexander the Good’s daughter.^[4]

Expedition

In the summer of 1431, when the royal army was besieging Lutsk, Alexander entered Polish lands with a force of several thousand. Advancing from the area of Chernivtsi through Pokuttya, he captured and destroyed Sniatyn and Kolomyia, then headed toward Halicz and crossed the Dniester into Podolia. The Moldavian units scattered throughout the area, plundering villages and taking the population into captivity, not expecting a swift Polish response.^[3]

When news of the raid reached the camp near Lutsk, Jagiełło sent a force against the invaders under the command of the Buczacki brothers Michał Buczacki, Teodoryk Buczacki, and Michał Mużyło Buczacki. Together with the Rus’ and Podolian levy cavalry, numbering around 2,000–3,000 thousand, they made a very rapid march from the Lutsk region into Podolia. The surprised and scattered Moldavian units were successively defeated, and the Poles recovered the plunder and prisoners, forcing Alexander’s troops to flee beyond the Dniester.^[3]

Aftermath

After driving out the invaders, the Poles once again occupied Pokuttya and some borderlands, garrisoning them. The raid was repelled, but the conflict led to the end of Moldavia’s vassal dependence on Poland and worsened relations between the two states.^[3]

References

^ Spieralski, Zdzisław (1967). Awantury Mołdawskie (in Polish). Wiedza Powszechna. p. 27.
^ Kosienkowski, Marcin (2012-12-01). Spotkania polsko-mołdawskie: Księga poświęcona pamięci Profesora Janusza Solaka (in Polish). Episteme. p. 35. ISBN 978-83-62495-28-3.
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f Plewczyński, Marek (2014). Wojny Jagiellonów z wschodnimi i południowymi sąsiadami Królestwa Polskiego w XV wieku (in Polish). Napoleon V. ISBN 978-83-7889-166-6. Wykorzystując zaangażowanie sił królewskich w oblężeniu Łucka wkroczył hospodar mołdawski z kilkutysięcznym wojskiem w połowie sierpnia 1431 r. w granice polskie. Posuwając się głównym traktem z Czerniowiec przez Kołaczyn, zdobył i zniszczył Śniatyń i Kołomyję. Dotarł następnie pod Halicz i zostawiwszy załogi w zdobytych zamkach pokuckich przeprawił się na lewy brzeg Dniestru. Łupiąc niemiłosiernie ziemię podolską i zagarniając ludność w niewolę kierował się na wschód ku Kamieńcowi Podolskiemu, szeroko rozpuszczając zagony jazdy. Gdy wiadomość o najeździe mołdawskim dotarła do obozu królewskiego pod Łuckiem, Jagiełło wysłał z wojskiem trzech braci Buczackich: starostę halickiego i kamienieckiego Michała oraz Teodoryka i Michała Mużyłę. Ich siły składające się z pospolitego ruszenia ruskiego i podolskiego można szacować na około 2-3 tys. jazdy szlacheckiej. Bardzo szybkim marszem z Łucka (zapewne dogodnym traktem przez Olesko, Trembowlę i Skałę) dotarli w 3-4 dni na Podole. Tymczasem wojska mołdawskie, omijając większe miasteczka i zamki, pustoszyły wsie i dobra w powiecie kamienieckim, nie spodziewając się żadnego ataku ze strony polskiej. Gdy on nastąpił, rozproszone oddziały nie były w stanie stawić poważniejszego oporu zaskoczone nagłym pojawieniem się większych sił polskich. Po kolei były rozbijane i niszczone przez Buczackich, którzy odbierając zdobycz i jeńców ścigali rozproszonego i uciekającego w popłochu za Dniestr nieprzyjaciela. Straty mołdawskie w zabitych i wziętych do niewoli były znaczne. Sam hospodar Aleksander zdołał ratować się ucieczką, ale wkrótce zachorował i zmarł. Po wyparciu najeźdźców z Podola Polacy wkroczyli na Pokucie i do ziemi szepienickiej. Zająwszy te terytoria obsadzono je zbrojnymi załogami. Najazd został odparty, ale stosunek wasalny hospodara mołdawskiego od króla polskiego został przerwany. Powodzenie akcji Polacy zawdzięczali przede wszystkim dużej szybkości marszu (ok. 60-80 km na dobę), wskutek której możliwe było zaskoczenie przeciwnika. Pędzono zapewne dniem i nocą bez dłuższych odpoczynków. Z marszu też, nie bacząc na zmęczenie, przystąpiono do zwycięskiej walki, co świadczy o doskonałej kondycji fizycznej ówczesnych kresowych rycerzy i ich wierzchowców. U Mołdawian zawiódł wywiad i rozpoznanie. Aleksander popełnił błędy w dowodzeniu zbyt rozpraszając swe siły w obcym terenie i nastawiając się wyłącznie na łupienie miejscowej ludności, u której – choć w większości prawosławnej – wzbudził wrogie wobec siebie nastroje {{cite book}}: line feed character in |quote= at position 536 (help)
^ Lewicki, Anatol (1892). Powstanie Świdrygiełły: ustęp z dziejów unii Litwy z Koroną (in Polish). nakładem Akademii Umiejętności. pp. 111–112.

[1] Spieralski, Zdzisław (1967). Awantury Mołdawskie (in Polish). Wiedza Powszechna. p. 27.

[2] Kosienkowski, Marcin (2012-12-01). Spotkania polsko-mołdawskie: Księga poświęcona pamięci Profesora Janusza Solaka (in Polish). Episteme. p. 35. ISBN 978-83-62495-28-3.

[:1-3] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f Plewczyński, Marek (2014). Wojny Jagiellonów z wschodnimi i południowymi sąsiadami Królestwa Polskiego w XV wieku (in Polish). Napoleon V. ISBN 978-83-7889-166-6. Wykorzystując zaangażowanie sił królewskich w oblężeniu Łucka wkroczył hospodar mołdawski z kilkutysięcznym wojskiem w połowie sierpnia 1431 r. w granice polskie. Posuwając się głównym traktem z Czerniowiec przez Kołaczyn, zdobył i zniszczył Śniatyń i Kołomyję. Dotarł następnie pod Halicz i zostawiwszy załogi w zdobytych zamkach pokuckich przeprawił się na lewy brzeg Dniestru. Łupiąc niemiłosiernie ziemię podolską i zagarniając ludność w niewolę kierował się na wschód ku Kamieńcowi Podolskiemu, szeroko rozpuszczając zagony jazdy. Gdy wiadomość o najeździe mołdawskim dotarła do obozu królewskiego pod Łuckiem, Jagiełło wysłał z wojskiem trzech braci Buczackich: starostę halickiego i kamienieckiego Michała oraz Teodoryka i Michała Mużyłę. Ich siły składające się z pospolitego ruszenia ruskiego i podolskiego można szacować na około 2-3 tys. jazdy szlacheckiej. Bardzo szybkim marszem z Łucka (zapewne dogodnym traktem przez Olesko, Trembowlę i Skałę) dotarli w 3-4 dni na Podole. Tymczasem wojska mołdawskie, omijając większe miasteczka i zamki, pustoszyły wsie i dobra w powiecie kamienieckim, nie spodziewając się żadnego ataku ze strony polskiej. Gdy on nastąpił, rozproszone oddziały nie były w stanie stawić poważniejszego oporu zaskoczone nagłym pojawieniem się większych sił polskich. Po kolei były rozbijane i niszczone przez Buczackich, którzy odbierając zdobycz i jeńców ścigali rozproszonego i uciekającego w popłochu za Dniestr nieprzyjaciela. Straty mołdawskie w zabitych i wziętych do niewoli były znaczne. Sam hospodar Aleksander zdołał ratować się ucieczką, ale wkrótce zachorował i zmarł. Po wyparciu najeźdźców z Podola Polacy wkroczyli na Pokucie i do ziemi szepienickiej. Zająwszy te terytoria obsadzono je zbrojnymi załogami. Najazd został odparty, ale stosunek wasalny hospodara mołdawskiego od króla polskiego został przerwany. Powodzenie akcji Polacy zawdzięczali przede wszystkim dużej szybkości marszu (ok. 60-80 km na dobę), wskutek której możliwe było zaskoczenie przeciwnika. Pędzono zapewne dniem i nocą bez dłuższych odpoczynków. Z marszu też, nie bacząc na zmęczenie, przystąpiono do zwycięskiej walki, co świadczy o doskonałej kondycji fizycznej ówczesnych kresowych rycerzy i ich wierzchowców. U Mołdawian zawiódł wywiad i rozpoznanie. Aleksander popełnił błędy w dowodzeniu zbyt rozpraszając swe siły w obcym terenie i nastawiając się wyłącznie na łupienie miejscowej ludności, u której – choć w większości prawosławnej – wzbudził wrogie wobec siebie nastroje {{cite book}}: line feed character in |quote= at position 536 (help)

[4] Lewicki, Anatol (1892). Powstanie Świdrygiełły: ustęp z dziejów unii Litwy z Koroną (in Polish). nakładem Akademii Umiejętności. pp. 111–112.

[1]

[2]

[3]

[4]